Feb
21
Het loopvrouwtje is weer terug!
Dit behoeft enige uitleg aangezien waarschijnlijk niemand begrijpt wat ik met het loopvrouwtje bedoel. ’s Ochtends, wanneer ik op weg ben naar werk, zie ik regelmatig een oudere vrouw op het fietspad lopen. Ik twijfelde of ik in plaats van lopen de term ‘joggen’ zou gaan gebruiken. Maar ik kan het niet echt joggen noemen. Aan de andere kant, voor haar is het waarschijnlijk wel joggen. Maar aangezien ik de schrijver alhier ben, noem ik het lopen (met een ‘twist of jogging’).
In de gure, gure wintermaanden die we de afgelopen tijd te verduren hebben gehad miste ik haar ’s ochtends. Visioenen van ziekenhuisopnames of erger drongen zich aan me op. Ik begon haar werkelijk te missen! Maar sinds een week of anderhalf zie ik haar weer lopen op het fietspad. Getooid met een fluoriscerend hesje en een kekke (want erg oud en daardoor vanzelf weer hip) muts vreet ze de ene meter na de andere op.
Spontaan toeterend van vreugde vanwege haar plotse verschijnen nam ik me voor om elke ochtend te toeteren wanneer ik haar zag. En warempel: na een keer of vijf stak ze een hand op als een teken van herkenning. Het zou ook heel goed een uiting van ergernis kunnen zijn. Aangezien het erg vroeg is, kan ze nog niet goed wakker zijn. Maar het kan ook zijn dat ik, door de duisternis gehinderd, niet goed heb kunnen zien wat het handgebaar precies inhield.
Ik ga haar elke ochtend toeterend begroeten en hopelijk haar hiermee stimuleren om toch vooral door te gaan met haar ochtendinspanningen. Naast “begin de dag met een dansje” van Giel Beelen op 3fm, is dit een hoogtepunt in de rit naar werk. Dat ik nog maar lang mag toeteren!
Links naar ‘begin de dag met een dansje’:
