22 november 2019

Gezond eten

Ondanks mijn leeftijd (volgens sommige statistieken middelbaar, volgens hen die daar onder zitten al gewoon oud) kan ik terugkijken op een ziekenhuis- of huisartsenbezoek dat op de vingers van twee handen te tellen is. Misschien heb ik wel geluk, misschien ben ik al met al redelijk gezond. Wie zal het zeggen.

Zo’n twee jaar geleden ging ik ’s avonds naar bed en had ik een wat zeurend gevoel onder in mijn buik. Niet echt bijzonder omdat ik eigenlijk al mijn hele leven regelmatig problemen heb met mijn darmen. De volgende ochtend werd het zeurende gevoel al meer pijnlijk. Me klaarmakend voor werk merkte De Vrouw op dat ik er niet heel gezond uit zag. En zo voelde ik me onderhand ook niet meer.

Fast forward en ik was bij de Spoedeisende hulp in het ziekenhuis omdat de huisarts het vermoeden had van een blindedarmontsteking. Bij onderzoeken in het ziekenhuis werd me duidelijk dat op millimeterniveau gedrukt kon worden op die plekken waar het meest pijnlijk is. En ik ben echt geen pieperd maar ik had op bepaalde momenten best een pijnlijke ervaring. Enfin, na een echo, MRI en een scan werd duidelijk dat het geen blindedarmontsteking was maar een gevalletje Diverticulitis.

Ik vond het een mooi woord, bij voorkeur te gebruiken voor Scrabble. Maar wat het inhield? Het komt er op neer dat in je darmen voedsel achterblijft in bepaalde plooien of bochten van je darmen en daar gaat ontsteken. En dat veroorzaakt dan die pijn. Het is een relatief klein gebied maar het doet onevenredig veel pijn. Door vooral gebrek aan vezels gaat het voedsel niet op een optimale wijze door je darmen. En bij de meerderheid van de bevolking is diverticulitis aanwezig zonder dat er klachten zijn.

Goed, deze ervaring rijker, heb ik mijn dieet hier en daar wat aangepast. Ik probeer meer fruit te eten en mijn dag te beginnen met een kommetje Griekse yoghurt met granola. Ook ben ik weer meer gaan bewegen. De dagelijkse gang naar werk leg ik tegenwoordig af op mijn wielrenner.

De Vrouw is onlangs begonnen met koken volgens een weekdieet. De boodschappen worden op basis van het weekrecept uitgezocht en het kookboek heeft een prominente plaats in de keuken gekregen. Het eerste dat me opvalt is dat de porties kleiner zijn dan ik gewend was maar dat dat absoluut niet betekent dat ik te weinig eet. En dat is wel een bijzonder iets. Dat kan nooit slecht zijn, lijkt me. Het voedsel is verser en ik proef dat er ook meer smaak aan mijn avondmaaltijd zit.

Vanochtend las ik de New York Times een artikel over diverticulitis. Wat het eigenlijk is en, belangrijker, wat je zelf kunt doen om dit zo veel mogelijk te voorkomen. Ik ga vandaag maar eens met De Vrouw bekijken of onze boodschappen aangepast moeten worden zodat we nog meer aandacht kunnen besteden aan een gezond lichaam. Mens sana in corpore sano, het is zeker waar! Door de extra beweging die ik nu heb en het weekdieet merk ik dat het iets met me doet. Beter in mijn vel en minder strak in de kleren. Het gaat de goede kant op!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.